M2 L1 FUNKCJA

W ramach poprzedniego modułu poznaliśmy podstawowe typy zmiennych wykorzystywanych w programowaniu oraz proste operacje jakie mogliśmy na nich wykonać. W tym celu często korzystaliśmy z instrukcji print, którą służyła do wypisywania tekstu na ekranie.

Z programistycznego punktu widzenia, print jest nazywane funkcją – konstrukcją, która przyjmuje określone parametry i wykonuje na nich określone operacje. W przypadku print, własności te są zdefiniowane przez środowisko programistyczne, identyczne dla każdego użytkownika i niemożliwe do zmiany.

Każdy język programowania posiada wiele wbudowanych funkcji, niezbędnych do realizacji podstawowych funkcjonalności, takich jak właśnie wypisanie tekstu, utworzenie pętli czy instrukcji warunkowych. Często jednak potrzebujemy utworzyć własne funkcje, wykonujące potrzebne nam operacje w sposób, który sami zdefiniujemy oraz będziemy mogli wywołać w dowolnym momencie w razie potrzeby.

Załóżmy, iż chcemy stworzyć własną wersje funkcji print i nazwać ją, przykładowo, printNowy. Używamy do tego celu słowa kluczowego def w następującej postaci:

def nazwaFunkcji(parametry):

                 instrukcja1

                 instrukcja2

                 ….

Część znajdująca się po dwukropku jest nazywana „ciałem funkcji”. Jeśli chcemy by nasza funkcja przykładowa funkcja printNowy wypisywała dodatkowy tekst przed wypisaniem zadanego parametru:

Od tej chwili, możemy używać funkcji printNowy w kodzie, np.

printNowy(‚test funkcji’)

Zadziała ona podobnie jak zwykły print, ale przed każdym wypisze również napis „Przerobiona funkcja print”. Wprawdzie użyteczność takiego działania może się wydawać dyskusyjna, ale pamiętajmy, że tylko od nas zależy, co zrealizuje nasza funkcja.