M1 L2 Tworzenie Programu

Istnieją dwie podstawowe metody tworzenia i wykonywania programów napisanych w Pythonie. Pierwsza z nich to wykorzystanie tzw. powłoki interaktywnej i wypisywanie „na bieżąco” instrukcji, które mają zostać wykonane po naciśnięciu klawisza Enter. Uruchamia się ją poprzez wpisanie „py” z poziomu linii poleceń lub terminala, zamyka kombinacją klawiszy CTRL + Z, a działanie obecnego programu można przerwać kombinacją CTRL + C.

Zaletą takiego rozwiązania jest natychmiastowe otrzymywanie wyników, komunikatów o błędach i kontrolowanie przebiegu programu linijka po linijce. Metoda ta przydaje się jednak tylko dla najprostszych programów. Wymaga wypisywania całości kodu wraz z każdym uruchomieniem powłoki, uniemożliwiając szybkie poprawki, łatwy wgląd we wcześniejsze instrukcje itd.

Zdecydowanie lepszym rozwiązaniem jest zapisywanie kodu w postaci pliku, a następnie uruchomienie go poleceniem:

py nazwapliku (zwykle z rozszerzeniem .py)

Pliki można tworzyć w zwykłym edytorze tekstu, jak też i za pomocą dedykowanych aplikacji do programowania. Polecane jest to drugie rozwiązanie – programy takie na bieżąco wykrywają błędy w kodzie, podpowiadają składnie, kolorują instrukcje, ułatwiają wyszukiwanie, itd.

Dla przykładu, z lewej strony ten sam kod w zwykłym edytorze tekstu, z prawej w dedykowanym narzędziu do języka Python.

Dla zwiększenia komfortu pracy podczas kursu polecana jest instalacja programu tego typu. Sugerowane jest jedno z dwóch popularnych rozwiązań:

Programy takie umożliwiają zwykle wykonanie kodu poprzez użycie funkcji „Run Script” lub odpowiednika.