M1 L13 Wcięcia

Podczas przedstawiania Instrukcji Warunkowych można było zauważyć zmianę w strukturze programu. Instrukcje zawarte w ramach IF oraz ELSE były wyróżniane tzw. „wcięciem” (ang. indent), podobnym do nowego akapitu w tekście.

Zwykle wykonuje je się za pomocą tabulacji i służy ono grupowaniu części programu w bloki wykonywane w ramach innych, nadrzędnych operacji. Działanie takie nazywa się zagnieżdżenieminstrukcji. Dzięki temu program jest w stanie określić która część kodu należy do ELSE (i jest wykonywana warunkowo), a która jest poza nią (i zadziała zawsze).

UWAGA: Długość pojedynczego wcięcia w naszym programie musi być zawsze taka sama. Jeśli zdecydujemy się na inną jednostkę niż tabulacja, np. 4 spacje, musimy stosować ją w całym kodzie.

Wcięcia jako wymagana część programu są unikalną własnością Pythona. Większość znanych języków zastępuje je nawiasami klamrowymi { } – nie należy wówczas przejmować się ilością tabulacji lub spacji. Mimo to, praktycznie każdy programista stosuje wcięcia w celu poprawy czytelności kodu i rozdzielenia poszczególnych bloków instrukcji.

Porównajmy przykładowy kod w języku Java bez wcięć (z lewej) oraz z wcięciami (z prawej). Mimo iż oba z nich są identyczne i zadziałają, to czytelność lewego pozostawia wiele do życzenia.